Abonneer je op deze site
Bij Ons - We hebben een huis gekochtEerst naar het waarom. Toen wij besloten te emigreren naar Zweden, namen we ons voor eerst een woning te huren. Dan kun je wennen aan het leven zonder dat je meteen ergens vast aan zit. Een huurhuis verlaat je makkelijker dan een koopwoning. Als je eenmaal in Zweden bent, is het ook makkelijker zoeken naar een koophuis. Zie je op je computer in Nederland een leuk huis in Zweden, moet je algauw 1500 kilometer rijden om er bij het inrijden van de straat mogelijk al achter te komen dat je er niet wilt wonen. Zie je op je computer in Zweden zo'n huis staan, hoef je maar 150 kilometer te rijden voor dezelfde ervaring - zolang je tenminste in de buurt blijft. "In de buurt" is een rekbaar begrip, daar kom je in Zweden wel achter. Ook wilden we, spraken we voor onze emigratie af, graag på landet wonen. We wisten dat we op termijn weer naar de bebouwde kom zouden gaan vanwege onze dochter, maar we wilden het wonen op het Zweedse platteland tenminste ooit hebben gedaan. Omdat we ons eigen internetbedrijf konden meenemen en niet afhankelijk zijn van lokale klanten, was de locatie binnen Zweden van minder belang. Zolang er maar een breedbandverbinding was. Mede dankzij een tip van andere would be-emigranten kwamen we een aantal huurhuizen in het Smålandse Tingsryd op het spoor. Daarvan hebben we er begin 2008 een gehuurd, in een bos op drie kilometer van het eerste dorp, het driehonderd zielen tellende Rävemåla. Wonen op het platteland heeft zijn nadelen. Dat wisten we van tevoren. Maar het was (en is nog) een buitengewoon mooie ervaring. Deze zomer besloten we echter dat de tijd rijp was om iets te gaan kopen. Of beter, de economie was er rijp voor. Als gevolg van de crisis is de rente hier in Zweden het voorbije jaar even hard gedaald als een baksteen die van de Eiffeltoren valt en dus is lenen van de bank - toch al een Zweedse volkssport - aantrekkelijker dan ooit. Alleen... zou de bank ons wel iets willen lenen? We waren en zijn immers zelfstandigen met amper één jaar natrekbaar financieel verleden in Zweden. In Nederland of België krijgt een ondernemer die nog maar kort actief is, makkelijker geld voor een pand om in te werken dan voor een pand om in te slapen. Dat laatste was ook goed om te weten. Er zijn, met alle respect, fijnere en gunstiger gelegen plaatsen in Zweden dan Tingsryd, en aangezien ons werk niet plaatsgebonden is, zou het raar zijn om ons te beperken. In de dagen die volgden hebben Guzel en ik menig uur besteed aan het afspeuren van de huizenadvertenties op Hemnet, Boliga en Booli. We zagen bevestigd wat we wisten - een mooi huis in Zweden dat belachelijk weinig geld kost, ligt meestal nergens - en soms wisselden we een paar heftige woordjes als we over een bepaalde woning van mening verschilden. We gingen ook een paar keer op bezichtiging, vaak om al bij het inrijden van de straat te constateren dat we er niet wilden wonen. De makelaars die we op onze zoektocht ontmoetten stelden zich correct op en deden geen enkele poging ons iets aan te smeren wat we niet wilden. Uiteindelijk vonden we "ons" huis in Nybro, een dikke 50 kilometer van waar we nu wonen. Een grotendeels recentelijk gerenoveerd huis met een grote, lichte kantoorruimte in een kindvriendelijke omgeving, dichtbij het centrum maar ook op amper tien minuten van een natuurreservaat. Perfectie bestaat. Omdat het verkopende gezin op het punt stond om naar Amerika te emigreren - Nederlanders gaan naar Zweden, Zweden naar Amerika - hadden ze niet veel zin om het bieden eindeloos te rekken. Alle uren research die ik aan biedprocedures had besteed, waren dus voor de kat. God zij dank. Het contract was pijlsnel getekend. De makelaar had dure kleren en een blinkende BMW, maar leek verder niet op de gladde jongens die we in Nederland met het makelaarsberoep associëren en gedroeg zich terughoudend en hulpvaardig. Hij vroeg zijn bloedeigen moeder, die in de buurt woonde, om als tweede getuige te fungeren bij het tekenen van het koopcontract. De Nybrose confrater van onze altijd aardige bankdirectrice bevestigde onze kredietwaardigheid, al schatte hij die wel 100.000 kronen lager in dan Ingela, maar dat was waarschijnlijk omdat hij ons niet kende. Voor het eindresultaat maakte het niks uit. We hadden geld genoeg en hebben keurig op tijd de tien procent aanbetaling gedaan. In december is de sleutel de onze. We kunnen niet meer terug! (Gepubliceerd op 19 september 2009)
Meer weten over een huis in Zweden kopen? Kijk dan hier. 
|
