 |
Bij Ons -
Wachten op Kinderbijslag van
Försäkringskassan
Het heeft
bijna een jaar geduurd, maar
Försäkringskassan heeft ons eindelijk geregistreerd.
Dit betekent dat we nu kinderbijslag mogen ontvangen en - mocht dat
ooit nodig zijn - een beroep kunnen doen op andere uitkeringen van het
fonds. Hoe kon het zo lang duren?
Wij zijn begin juni vorig jaar naar Zweden geëmigreerd. Het
persoonsnummer hadden we na amper een week, waarna we een paar
formulieren invulden om ons bij Försäkringskassan op
Gotland aan te melden.
Voor de nieuwkomers: Försäkringskassan zou je kunnen omschrijven als het
ziekenfonds, al doen ze een hoop meer dan een ziekteverzekeraar. Zo verstrekt het fonds ook de kinderbijslag en
dat is toch een mooie 1000 kronen per maand voor het eerste kind. Inschrijven bij
Försäkringskassan is verplicht als je permanent in
Zweden wilt wonen en werken.
We stuurden onze formulieren op en deden toen wat ieder mens doet:
wachten. In de krant lazen we regelmatig over de grote achterstanden in
verwerkingstijd bij Försäkringskassan, dus we wisten
dat het even zou duren. Bovendien verstuurden we de formulieren in de
zomer en dan is Zweden sowieso wekenlang onbereikbaar - de gemiddelde
Zweed is 's zomers op Mallorca of op Öland.
Echt dringend vonden we het allemaal niet, want als je een
persoonsnummer hebt, kun je toch naar de dokter en de apotheek, zelfs al heeft Försäkringskassan je
nog niet geregistreerd.
Maar het wachten duurde toch wat lang. Dus belden
we eens en daarna nog
eens. Ik weet niet meer hoeveel wachtenden er voor ons waren, maar de
ene keer waren het vele tientallen en de volgende keer meer dan
honderd. Zo veel tijd hadden we niet.
Dus stuurden we in september eens een mail met de vraag hoe het zat met
de registratie. Na drie weken kregen we het heuglijke bericht dat de vraag
zou worden doorgestuurd naar de betreffende afdeling. Of het mailtje
daar ooit is aangekomen, moet nog bevestigd worden.
De kranten bleven maar berichten over vertragingen.
En ja, toen we nog
eens belden en er geen enkele wachtende voor
ons was, vertelde een vriendelijke ambtenaar dat onze papieren wel
behandeld zouden worden, maar dat het door de drukte nog even kon
duren.
Het was bovendien december en dan zit de gemiddelde Zweed in
Thailand of in Åre. Vandaar dat er dit keer geen enkele wachtende voor ons was.
"Bel in het begin van 2009 nog maar eens terug", sloot de ambtenaar af. Dat
deden we, maar er waren weer honderdnogwat wachtenden voor ons. Toch maar opgelegd - wij moeten ook werken. In de
krant lazen we opnieuw over de drukte bij
Försäkringskassan.
Het werd maart. Volgende poging. De rij wachtenden viel mee en we
kregen een vriendelijke dame aan de lijn. Zij keek in ons dossier, zag
iets dat ze merkwaardig vond en zei dat ze ons later die dag zou terugbellen.
We werden niet teruggebeld. Maar... er kwam na een week of twee wel een
brief. Of we ons nog eens wilden registreren bij
Försäkringskassan. Kennelijk waren de vorige zomer
gestuurde formulieren zoek of hadden ze ergens schipbreuk
geleden halverwege Gotland.
Wij zijn de beroerdsten niet, dus stuurden we de formulieren nog maar
eens in. Krantenberichten over vertragingen lazen we niet meer. En
warempel, vorige week kregen we bericht:
Försäkringskassan heeft ons geregistreerd! Zo snel al! En
gisteren kregen we zelfs een brief dat we kinderbijslag mogen
verwachten!
Maar... denk nu niet dat het alleen in Zweden zo traag gaat. Het
kinderbijslagfonds in België, waar we woonden voor onze
emigratie naar Zweden, heeft onze uitschrijving nog altijd niet
verwerkt ondanks dat we ze vorig jaar juni over onze verhuizing hadden
bericht. Het fonds, dat intussen is opgeslorpt door een ander fonds,
van naam en adres veranderd en telefonisch schier onbereikbaar geworden, blijft ons maar Belgische kinderbijslag sturen.
Uiteraard hebben we ze per mail benaderd om te vragen hoe het daarmee staat
en... zucht, we besparen je de details.
Benieuwd of een en ander geregeld wordt voor onze dochter volwassen is.
(Gepubliceerd op 3 juni 2009)

|
|
|