Abonneer je op deze site
Bij Ons - Kom naar Älmeboda! Straat in Rävemåla, Älmeboda O, vad roligt! Oh, wat leuk! Ingela, onze altijd aardige bankdirectrice, zei het wel vijf keer toen ze hoorden dat we een huis hadden gekocht. En natuurlijk vond ze het jammer dat het niet in Tingsryd was, maar in Nybro. Toch vond ze dat geen reden om minder voor ons te jubelen. O, vad tråkigt! Oh, wat erg! Dat was de eerste reactie van de begeleidster op de crèche van onze dochter, toen we haar vertelden dat Valerie zou vertrekken. "Toen mijn kinderen klein waren, woonden we ook op het platteland en moesten we ze steeds overal heen chaufferen. Als we niet gewoon werkten, waren we ons eigen taxibedrijf. Als je meer centraal woont, heb je dat niet en is alles dichtbij. In Nybro heb je zelfs een treinverbinding waarmee je overal kunt komen." We hebben hier in een jaar en drie maanden meer goede, zeg maar vriendschappelijke contacten opgebouwd dan in vier jaar België. Er zijn uitzonderingen: we kennen één vrouw die resoluut weigert ons te begroeten ondanks dat we haar al net zo lang kennen als we hier wonen. Verder zullen we de mensen in postort Älmeboda gaan missen. We verhuizen niet naar het andere eind van de wereld - veertig minuten rijden is niks in Zweden - maar het blijft een afscheid. Een gevoel van melancholie overvalt je ook als je ziet wat je achterlaat. Neem Rävemåla, de grootste kern van Älmeboda en het dorp waar we nu vlakbij wonen. Oneerbiedig gezegd is het maar een gat. Amper driehonderd inwoners. Maar wat een voorzieningen!  Er staat een prachtig dorpshuis. Vijf jaar
geleden gebouwd, met een
eigen fitnesszaal en een sporthal die iedereen voor een spotprijs mag
gebruiken en waarin gymnastiek en yoga wordt gegeven, en ook nog een
uitstekende bibliotheek. In Nederland zou zelfs de bibliobus een dorp
als dit links laten liggen en mag je al blij zijn als er in een plaats
met
drieduizend inwoners een bibliotheek is. Wat is er nog meer? Een restaurant. Geen Michelinster waardig, eerder fast food, maar toch een eettent voor de snelle honger. Een supermarkt. Matöppet. Kan de vergelijking met Albert Heijn of Delhaize niet doorstaan, maar biedt toch een redelijk assortiment en geen overdreven hoge prijzen. Een järnhandel, ofwel een winkel in gereedschap, doe-het-zelfspullen en huishoudelijke apparaten. Het is het kloppende hart van deze streek van doehetzelvers - bij de järnhandel is het vaak drukker dan bij Matöppet. En ja, er is ook een dagis en een lagere school. En nee, perfect is zo'n kleine crèche niet, zoals ik recentelijk schreef, en de school is straks nog maar voor kinderen tot en met 10 jaar, dus er zijn problemen. Maar toch, het ìs er wel in dit Gat en over de begeleiders en leerkrachten hoor je geen onvertogen woord. Ook de inzet van een klein groepje dorpelingen om Älmeboda leefbaar te houden is bewonderenswaardig. We noemen ze hier the usual suspects, omdat ze overal opduiken waar er meer dan twee mensen verwacht worden.
De demografische ontwikkelingen willen evenmin helpen. De gemeente Tingsryd vergrijst en de kleine kernen zoals Älmeboda nog veel harder. Als er niets gebeurt, is het spel ooit uit. Niet zolang wij leven, maar het gebeurt wel als er niets verandert. Toch zijn de usual suspects onvermoeibaar en energiek. Ze houden van hun dorp. Zij weten best dat dit niet de mooiste plek van Zweden is en dat veel wat het leven de moeite waard maakt, veraf is. Maar het is hier ook niet lelijk. Je hebt hier heel veel groen, heel veel rust en heel veel vriendelijke mensen. Geef ze een steuntje in de rug. Wij vertrekken, want we willen ons kleine dochtertje in een iets dichterbevolkte omgeving grootbrengen, en dat waren we bovendien al van plan voor we hier kwamen. Maar ga je emigreren naar Zweden, zijn je kinderen al wat ouder en/of mobieler, houd je van wonen in het bos en kan het je niet schelen dat je vijftig kilometer moet rijden voor een ziekenhuis en een stedelijk winkelaanbod, dan kom naar Älmeboda. De huizen zijn hier goedkoper dan in Nybro! 
|
