Abonneer je op deze site
Bij Ons - We hadden een wild zwijn in onze tuin en nu is het dood Ik zag hem gisteravond vanuit ons keukenraam en daarna konden we haast elke stap van hem volgen. Hij wandelde langs het raam van onze badkamer, ging de voortuin in en bleef om de twee meter staan om naar iets eetbaars te zoeken. Een griezelig beest, maar in al zijn rauwheid prachtig. Een gewoon varken ziet er aardig en gecultiveerd uit, vergeleken met een wild zwijn. Het heeft een kop die eenderde van zijn lichaamslengte bemeet, de zwiepstaart niet meegerekend, en die zich permanent in een wolk van vliegen bevindt. Een groot beest ook: het vermoedelijk volwassen exemplaar dat onze tuin bezocht, had de afmeting van een kleine pony. Als je gaat emigreren naar Zweden en een huis op het platteland kiest, hoop je op dit soort taferelen. Wild dat je huis passeert en bijna zo dichtbij komt dat je het kunt aanraken... in Nederland vind je dat niet, in België hooguit in de Ardennen. Maar Zweden betekent ook: jagers. Onze buurman Jörgen - lief voor mensen, niet lief voor dieren - is er zo een. Hij en zijn gezin hadden bezoek en natuurlijk was er iemand die het zwijn aan zag lopen. Het beest bevond zich net op de grens van "ons" gebied en de tuin van onze andere buren (een vakantiehuis van Denen) toen Jörgen, slechts in onderbroek gekleed - wat doet hij eigenlijk als er bezoek is? - en met zijn geweer in de aanslag naar buiten kwam. Hij loste een schot. We konden niet zien of hij het wilde zwijn had getroffen, want een boom onttrok het aan ons gezicht. Maar het was waarschijnlijk gewond. Eén van de mannen die bij Jörgen op visite was ging in de richting van het dier. Even een moment overleg. Iedereen moest achter Jörgen gaan staan. De ganse familie, ook de buurkindjes van 7 en 8, keek toe hoe Jörgen nog eens schoot. Dood. Het dier werd in de struik getrokken. De buren gingen weer naar binnen om godweetwat te doen. Een half uur later kwam Jörgen, inmiddels weer geheel gekleed, met een graafmachine, laadde het dode beest op en reed ermee het bos in. Toen hij terugkwam spoot hij de grijper van de graafmachine schoon met water. De moordscène voltrok zich grotendeels buiten ons gezichtsveld, al hebben we de dader dus wel duidelijk gezien. Als we ons eerder hadden gerealiseerd dat onze schietgrage buurman het niet kon laten, zouden we het zwijn het bos hebben ingejaagd. We weten best wel dat Zweedse plattelanders een hekel hebben aan zwijnen. Ze grazen weilanden en tuinen kapot en meer van die dingen die mensen niet leuk vinden. Maar hé, kunnen we niet ook eens een keertje genieten van de nabijheid van zo'n beest zonder hem meteen in de pan te willen leggen? Nu resten ons slechts enkele videobeelden die we vanachter ons raam hebben geschoten. De laatste minuten van een wild zwijn in Zweden. (Gepubliceerd op 7 september 2009)
Lees wat Wikipedia schrijft over het wild zwijn. Deze column staat, samen met tientallen nooit eerder verschenen stukken, ook in Bij Ons in Zweden. 
|
